Na czym polega zaprzeczenie ojcostwa?

Na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, za ojca dziecka urodzonego w czasie trwania małżeństwa uznaje się małżonka jego matki. Jest to tzw. domniemanie ojcostwa i tylko sąd może wydać wyrok o zaprzeczeniu ojcostwa i tym samym zdjąć z mężczyzny prawa i obowiązki wynikające z uznania go za ojca dziecka. Co jeszcze powinniśmy wiedzieć przed złożeniem pozwu?

Tego dowiesz się z artykułu:

Na czym polega zaprzeczenie ojcostwa?

Zaprzeczenie ojcostwa jest ustaleniem przez sąd, że mężczyzna, któremu na podstawie ustawy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przypisuje się ojcostwo, w rzeczywistości nie jest ojcem dziecka. Dziecko urodzone w czasie trwania małżeństwa lub w ciągu 300 dni od jego ustania zawsze „przypisywane jest” (byłemu) mężowi.

Wyrok o zaprzeczeniu ojcostwa całkowicie pozbawia mężczyznę praw rodzicielskich, a także zdejmuje z niego wszystkie zobowiązania (m.in. alimentacyjne i spadkowe).

Zaprzeczenie ojcostwa – kto i jak może wnieść pozew?

Kierując się dobrem dziecka, orzeczenia rodzicielskie i ustalenia sytuacji prawnej dziecka muszą odbyć się w krótkim czasie po jego urodzeniu. Dlatego rodzicom (matce i domniemanemu ojcu) przysługuje prawo do złożenia pozwu o zaprzeczenie ojcostwa w ciągu 12 miesięcy od urodzenia dziecka (matka) lub od momentu uzyskania informacji, że to nie jego dziecko (ojciec).

Po przekroczeniu tego terminu, na uzasadniony wniosek rodzica/rodziców pozew do sądu może wnieść prokuratura, która nie ma żadnych ograniczeń czasowych.

Wniosek o zaprzeczenie ojcostwa może również złożyć pełnoletnie dziecko (najpóźniej w dniu swoich 21. urodzin).

Pozew w 4 egzemplarzach należy złożyć w Sądzie Rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego. Należy dołączyć do niego akt urodzenia dziecka i akt małżeństwa.

Zaprzeczenie ojcostwa – jakie trzeba mieć dowody?

Wyrok o zaprzeczeniu ojcostwa opiera się na udowodnieniu, że (były) mąż matki dziecka nie jest jego ojcem. Do pozwu warto zatem dołączyć obiektywne dowody. Mogą to być np.:

  • udowodniona rozłąka małżonków w czasie, kiedy doszło do poczęcia (np. dłuższy wyjazd jednego z nich);
  • wyniki badań zaświadczające o niepłodności mężczyzny lub o jego niezdolności do współżycia;
  • badanie DNA.

Należy zaznaczyć, że wynik badania DNA jest dowodem najpewniejszym. Wiele osób zgłasza się do sądu już z gotowym rezultatem. Nierzadko pozwala to skrócić cały proces, oszczędzając wiele nerwów, czasu i pieniędzy.